♥ Subtitle by VIU - Synced by izrin96 ♥
(Episod 26)
Ia telah menjadi sarang kosong sekarang.
Sebuah sarang kosong.
Jangan buka mata awak. Tidak boleh mengintai.
- Si Hyun, ayuh ke sini. - Perlahan-lahan.
- Aduh, apakah ini? - Apa?
- Apakah itu? - Hei, bertenang.
Jalan ke depan.
- Hei, tunggu. - Baik.
- Dalam kiraan satu, dua, tiga. - Satu, dua, tiga.
Lihat!
- Apa? - Apakah ini?
Selamat datang ke istana kedua Se Joo.
Saya ingat tempat ini dahulu sebuah galeri seni.
- Ya. - Ia seperti sebuah kelab sekarang.
Ada sebuah piano besar di sini.
Saya pulang awal dari sekolah selama sebulan untuk menghias tempat ini.
Jika awak tidak dibuang sekolah, tempat ini akan jadi milik awak?
Sudah tentu.
Tentu hebat dapat duduk di sini pada hari bersalji.
Mari kita bawa masuk mesin permainan terbesar ke sini.
- Bagus? - Bagus.
Mari ke sini. Mari kita buat peraturan.
Kita tidak perlu sebarang peraturan. Guna sahaja tempat ini.
Tidak, awak berdua tiada kawalan kendiri.
Orang lain tidak dibenarkan masuk ke sini.
- Baik. - Baik.
Berkumpul di sini ketika perang meletus.
- Baik. - Atau dalam hal gempa bumi.
- Baik. - Baik.
Anjurkan parti hari lahir ke-60 awak di sini.
Baik. Oh ya,
awak tidak boleh tinggal di sini walaupun sewaktu awak dihalau.
Kenapa? Tempat ini sempurna.
Soo Ji, terus terang,
barangkali ibu saya tinggalkan rumah ini pada saya...
sekiranya saya dibuang keluarga.
Kasihanilah saya.
Kalau bagitu, pastikan awak tidak dihalau keluar.
Awak mesti pertahankan tempat ini,
jadi tahan kemarahan awak dan tinggal di rumah, okey?
Okey.
Saya tidak nampak sebarang meja di sini.
Tidak dibenarkan belajar di sini.
Tepat sekali. Apa yang awak cakap ini?
Saya tidak boleh bermalam di sini ketika musim peperiksaan, betul?
- Mimpi sahajalah. - Mimpi sahajalah.
(Perakam Suara)
Ini.
Adakah nama dia Soo Ji?
Awak patut ajar dia adab.
Saya minta maaf.
Bukan itu sebabnya saya suruh mereka keluar.
Saya mahu beri awak nasihat…
dan amaran.
Saya tidak boleh biarkan sesiapa yang bercakap terlalu banyak…
jadi sebahagian daripada keluarga saya.
Dahsyat betul.
Apa yang telah saya buat sehingga dia cakap saya perlu belajar adab?
Dan kenapa dengan sifat patuh ibu?
Dia layan ibu seperti ibu...
banyak bercakap kerana jawab bagi pihak saya.
Ibu saya yang mengadakan sidang akhbar demi kepentingan mereka.
Apa pula sekarang? Dia bercakap terlalu banyak?
- Apa? - Hei.
Apa harus saya buat supaya nenek awak sukakan saya?
Apa maksud awak?
Kami barangkali akan terasa lemas hidup di dalam rumah awak.
Setidak-tidaknya saya patut mengambil hatinya.
Kenapa dia amat menyayangi awak?
Adakah awak memang disayangi semua orang?
Soo Ji.
Ini bukan masa yang sesuai untuk berbincang hal ini dengan awak.
Saya juga tidak ingin untuk bertanya.
Adakah awak tahu apa yang dia cakap kepada ibu saya…
selepas nenek awak suruh kita keluar?
Saya rakam perbualan mereka kerana saya terasa ingin tahu,
dan dia ingin mengajar saya sopan santun dahulu.
Itu sebab dia seorang nenek.
Awak...
cucu lelaki kandungnya, jadi awak bebas berkelakuan seperti bayi.
Tetapi itu tidak akan berlaku pada saya.
Jadi saya telah berubah fikiran.
Kita gagal menghalang ibu bapa kita daripada berkahwin…
dengan berkahwin secara palsu atau betul.
Dan kita tidak lagi berkawan.
Saya perlu cari cara untuk terus hidup dan dilayan seperti manusia…
sebaik sahaja saya jadi sebahagian daripada Kumpulan JK.
Jangan cakap begitu. "Dilayan seperti manusia"?
Adakah awak ingin dengar apa nenek awak cakap?
Soo Ji, nantilah.
Saya di hospital kerana ayah saya sakit.
Kalau begitu awak boleh dengar apabila awak ada masa.
(Soo Ji menghantar rakaman suara.)
Awak okey?
Tuan, minta maaf, tuan.
- Awak okey? - Saya rasa dia pengsan.
Tuan.
Apa yang berlaku?
Dia tiba-tiba jatuh pengsan.
Dia tidak sedarkan diri.
- Apa yang berlaku? - Dia jatuh.
Tuan.
Tuan, tolong pandang saya.
Bolehkah awak bergerak?
Bolehkah awak gerakkan tangan dan kepala awak?
Saya rasa kakinya juga cedera.
Jangan risau dan tunggu di sini. Doktor akan datang tidak lama lagi.
Bolehkah awak gerakkan tangan dan kaki awak?
Saya rasa kaki awak cedera. Awak jangan banyak bergerak.
Saya minta maaf, tapi boleh awak tunggu saya sekejap?
- Tumpang lalu. - Beri laluan.
Sila ke tepi.
Jaga kepala dan tangannya.
- Ya, puan. - Ya.
Hati-hati.
- Pasang IV dengan segera. - Baik.
- Beri laluan. - Tumpang lalu.
Aduh.
Cik Eun.
Kenapa awak datang ke hospital?
Kita pernah bertemu di Jeongeup, bukan?
- Apa maksud awak… - Kenapa awak tidak datang semula?
Saya tidak faham apa awak cakap,
tetapi minumlah secawan teh sebelum balik.
Ketika saya pegang awak tadi,
kenapa awak sangat terkejut?
Benarkah?
Benarkah saya terkejut?
Saya terlibat dalam kemalangan jalan raya 2 tahun lalu pada musim sejuk.
Ia berlaku di Jeongeup.
Ia merupakan kes langgar lari,
dan saya baru sahaja dapat tahu siapa pemandu itu.
Begitu.
Tentu sangat sukar bagi awak.
Tapi saya mula terfikir yang orang itu mungkin bukan…
pemandu langgar lari yang sebenar.
Sebab saya sedang…
cuba menyelamatkan seseorang…
ketika saya ditimpa kemalangan.
Nombor yang anda dail…
(Myung Mi Ri)
Maafkan saya.
Saya rasa saya telah terlanggar sesuatu.
Terlanggar?
Tidaklah. Awak okey. Jangan risau.
Okey.
Adakah awak cedera?
Adakah sebuah hospital berhampiran sini?
Bolehkah awak hubungi seseorang?
Aduh, saya tidak bawa telefon.
Sekejap. Saya akan hubungi 911 dan dapatkan bantuan.
Sebentar.
Tolong bertahan.
Saya ditimpa kemalangan ketika berlari untuk mendapatkan bantuan.
Saya pasti awak sangat arif kerana awak seorang doktor.
Kebanyakan mangsa kemalangan jalan raya…
tidak ingat kereta yang melanggar mereka.
Malah warna atau bentuk.
Itu yang orang selalu cakap. Ia berlaku kerana terkejut.
Saya juga telah terlupa tentang kereta yang melanggar saya.
Tetapi baru-baru ini saya nampak sebuah kereta…
dan anehnya ia kelihatan serupa.
Saya nampak kereta Soo Ji semasa dia memandu ke kampus,
dan anehnya ia nampak seperti pernah dilihat.
Sama juga seperti cara awak…
beri pertolongan cemas pada lelaki yang nampak seperti biasa dilihat.
Kenapa awak tidak datang semula?
Awak yang langgar saya.
Awak cakap awak dalam keadaan tergesa-tergesa…
dan awak akan kembali dengan segera.
Awak cakap awak akan datang semula.
Awak suruh saya tunggu sekejap.
Adakah awak tahu betapa takutnya saya?
Malam itu sejuk,
dan saya dalam kesakitan.
Keadaan gelap dan tiada kereta yang lalu-lalang.
Saya risau saya tidak mampu untuk bangun jika saya tutup mata.
Saya tidak boleh terlena sekiranya awak tidak dapat menjumpai saya.
Adakah awak tahu bagaimana saya bertahan pada setiap detik?
Saya percayakan awak…
apabila awak cakap awak akan datang semula.
Saya takut,
tapi awak cakap awak akan datang kembali.
Tidak.
Awak tersilap.
- Saya tidak berada di sana. - Awak sepatutnya kembali.
Awak patut datang semula walau apa pun berlaku.
Disebabkan kemalangan yang berlaku,
saya tidak boleh berjalan buat seketika.
Saya terpaksa dirawat, jadi saya langsung tidak dapat ke sekolah.
Saya tiada pilihan.
Saya...
Saya bergegas mencari orang yang sama.
Dia mati, jadi saya langsung lupa.
Apabila saya pergi semula, awak sudah tiada.
Tidak.
Awak cuma buat alasan.
Tunggu.
Adakah orang itu...
ibu Si Hyun?
Jadi awak juga berbohong.
Awak cakap ibu Si Hyun langgar saya.
Sanggup awak buat begitu?
Pernahkah awak bayangkan betapa bersalahnya Si Hyun rasa?
Saya sedang dalam perjalanan untuk menyelamatkan dia juga.
Dia dimasukkan ke hospital, tetapi dia telah keluar.
Keadaan jantungnya tidak baik, jadi dia terpaksa diawasi sepanjang masa.
Keadaannya tentu jadi lebih buruk jika sesuatu tidak diingini berlaku.
Saya cakap begitu kepada Si Hyun kerana…
saya tidak tahu sama ada awak boleh faham,
tapi saya fikir itu jawapan terbaik saya boleh berikan kepada dia.
Saya ada sebab saya tidak boleh beritahu dia…
kenapa ibunya pergi ke Jeongeup.
Kami tahu semuanya.
Ibu dia…
mati dalam perjalanan berjumpa dengan ibu saya.
Baguslah awak sudah tahu.
Jika bukan kerana Young Won,
semua ini tidak akan berlaku.
Tidak, Presiden Myung.
Jangan cuba membela diri awak dengan alasan mengarut ini.
Jika saya bukan anak perempuan kepada ibu saya,
adakah awak akan memohon maaf pada saya?
Jadi...
mengaku sahaja kesalahan awak.
Kita berdua cuba menyelamatkan orang yang sama,
dan itu berlaku.
Apa yang awak mahu daripada saya?
Saya boleh bayar ganti rugi kepada awak.
Apa yang awak mahu?
Awak cuma perlu mengaku kesalahan awak.
Fikirkanlah. Walaupun saya menyerah diri…
kepada pihak polis sekarang, saya akan dapat hukuman yang ringan.
Saya tahu.
Awak boleh mengelak daripada didakwa.
Tapi jika awak memohon maaf dengan ikhlas,
kami mungkin akan berasa lebih baik.
Mengaku segala-segalanya dan memohon maaf dengan ikhlas.
Kemudian Si Hyun akan berasa kurang bersalah,
dan saya…
tidak akan laporkan kepada pihak polis.
(Yoon Joon Young)
Ya.
Saya hampir sampai.
Tetapi saya belum nampak kereta dia.
Dia juga tidak jawab panggilan.
Adakah awak pasti dia pergi ke Jeongeup?
Saya cari dia di merata tempat yang dia mungkin pergi, tapi tidak jumpa.
Saya pasti. Dia datang ke sini.
Kenapa awak tergamak beritahu dia?
Saya tidak tahu yang dia akan benar-benar pergi ke sini.
Apa yang tidak kena?
Helo?
Kenapa, Mi Ri?
Tiada apa-apa.
Saya akan hubungi awak apabila saya jumpa dia.
Adakah awak tidak apa-apa?
Saya minta maaf. Saya tidak nampak awak.
Helo? Sebentar.
Bolehkah awak bergerak?
Bolehkah awak gerakkan tangan dan kepala awak?
Bolehkah awak bergerak?
Bangun. Bergerak perlahan-lahan.
Saya rasa kaki awak cedera.
Awak jangan banyak bergerak.
Bolehkah awak telefon ambulans untuk saya?
Terdapat seorang pesakit di sana.
Pesakit?
Ya.
Ada seorang wanita di dalam sebuah kereta.
Saya dalam perjalanan untuk mendapatkan bantuan.
Tentu dia.
Saya minta maaf.
Bolehkah awak tunggu saya sebentar?
Saya akan datang semula tidak lama lagi.
Saya minta maaf.
Cik Park!
Cik Park.
Tae Hee?
Apa yang tidak kena, ibu?
Soo Ji.
Soo Ji, saya...
Kenapa awak menangis?
Adakah sebab Encik Kwon masih sakit? Adakah keadaannya serius?
Tentu sebab Tae Hee.
Tae Hee baru sahaja keluar, betul?
Bertenang, ibu.
Tidak mengapa.
Tae Hee.
Si Hyun.
Saya ada sesuatu untuk beritahu awak.
Boleh kita berjumpa...
di tempat kita berjumpa tadi?
Saya akan pergi ke sana.
Adakah awak okey?
- Dia tidak apa-apa. - Okey. Terima kasih.
(Choi Soo Ji)
Nombor yang anda dail tidak dapat dihubungi. Sila tinggalkan…
(Eun Tae Hee)
(Si Hyun)
Nombor yang anda dail tidak dapat dihubungi. Sila tinggalkan…
Saya tidak pasti...
bagaimana saya patut mulakan.
Saya sudah tahu siapa pemandu…
langgar lari itu.
Dia bukan ibu awak.
Apa maksud awak?
Jadi siapa?
Presiden Myung.
Dia akan beritahu awak segala-galanya tidak lama lagi.
Adakah awak okey?
Saya?
Adakah awak tidak apa-apa?
Saya tertanya-tanya jika saya patut beritahu awak atau tidak…
yang pemandu itu adalah dia.
Dia tidak sengaja melanggar saya ketika bergegas…
membantu ibu awak.
Adakah awak okey?
Ini boleh jadi lebih mengejutkan buat awak berbanding saya.
Saya tidak peduli tentang itu sekarang ini.
Saya hanya bimbang tentang keadaan awak.
Mari kita betulkan keadaan.
Mari kita laporkan dia dan paksa dia minta maaf.
Saya akan tolong awak.
Tidak.
Saya tidak mahu rumitkan hal ini.
Kalau begitu awak hanya akan biarkan sahaja?
Awak sudah lama terseksa.
Lagipun,
ibu saya mulakan semua ini.
Keadaan tentu akan jadi lebih baik…
jika saya dapat tahu lebih banyak tentang hal ini dengan lebih cepat.
Saya rasa bersalah.
Kalau tidak, saya boleh buat awak rasa…
kurang terbeban berbanding sekarang.
Semua ini bukan salah awak.
Saya tahu...
bukan salah saya.
Tapi saya tetap rasa marah…
mengenangkan penderitaan kita ketika itu.
Tiada apa yang kita boleh buat tentang perbuatan ibu bapa kita.
Kita cuma boleh buat perubahan…
tentang perkara yang akan berlaku pada kita pada masa depan.
Awak mahu tahu sesuatu?
Walaupun ibu awak yang langgar saya,
saya okey sahaja.
Saya sama sekali boleh menerima kenyataan.
Awak tahu,
awak tiba-tiba…
nampak matang.
Saya tidak boleh percaya awak bercakap begitu.
Aneh, bukan?
Selamat tinggal.
Tae Hee.
Boleh awak tunggu saya sekejap?
Saya akan pergi jumpa ayah saya, kemudian saya hantar awak.
- Saya boleh pulang sendiri. - Sudah lewat.
Tolong benarkan saya hantar awak malam ini.
Kalau begitu, awak tidak perlu tergesa-gesa. Saya akan tunggu.
Okey.
Tae Hee.
Awak jumpa ibu saya tadi, bukan?
Ya.
Apa yang awak cakap kepada dia sehingga dia jadi begitu?
Hei.
Beritahu saya apa yang awak cakap.
Adakah awak benar-benar ingin tahu?
Awak tidak akan layan saya begini selepas awak tahu hal sebenar.
Kenapa awak selalu buli orang di sekeliling awak?
- Ibu saya menangis kerana awak. - Tepat sekali.
Jika awak ingin tahu, jangan buat begini pada saya.
Pergi tanya dia sendiri.
Soo Ji.
Aduh.
Si Hyun.
Soo Ji.
Sudahlah.
Dia sedang melalui masa yang sukar. Awak boleh bercakap dengan saya.
- Si Hyun... - Apa lagi urusan awak dengan dia?
Ayuh pergi.
Si Hyun.
Soo Ji.
Tolong tinggalkan saya sendirian.
Percakapan kita sekarang tidak akan membawa sebarang kebaikan.
Pergi. Saya beri awak amaran.
Dan jangan ganggu perhubungan kami.
Awak tidak boleh buat begini pada saya.
Ayuh pergi.
♥ Subtitle by VIU - Synced by izrin96 ♥
(Penggoda)
Soo Ji...
tidak akan dapat terima.
Apa yang tidak kena?
Saya harap saya hilang dari dunia ini.
Biar saya tanya awak buat kali terakhir.
Tidakkah awak mahu kembali kepada Soo Ji?
Adakah awak dan Soo Ji akan pergi seperti ini?
Adakah saya seorang sahaja yang mahu kita bertiga terus bersama-sama?
Baru-baru ini, apabila saya bangun pagi,
perkara pertama terdetik di fikiran saya ialah awak berada di sana…
tidak terlalu jauh daripada saya.